జాతి కాలరెత్తిన వేళ..జెండా రెప రెపల ఆనంద హేళ

చిన్న చిన్న విషయాలకే స్పేచ్చ లేదు..స్వతంత్ర్యం లేదు అంటూ బాధపడిపోతూండే మనం…నిజంగా ఇప్పటికీ భారతదేశానికి స్వతంత్ర్యం రాకుండా ఇంకా బ్రిటీష్ పాలనలోనే ఉండి ఉంటే…పరిస్దితి ఏమిటి ఊహించండి. చేతికి అందిన దాని విలువ ఎప్పటికీ మనకు తెలియదు. స్వతంత్ర్యం విలువ…ఇప్పటికి అందుకోసం పోరాడుతున్న దేశాల వారికి అర్దమవుతుంది. మనం సంతంత్ర్యం అంటే ఆ రోజు జెండా వందనానికి వెళ్ళటానికి కూడా బాధపడి స్దితిలో ఉన్నాం. జెండా పండగ అంటే మనకు జెంగా ఎగరేయటం..నాలుగు చాక్లెట్లు పంచిపెడితే అందుకోవటం. అంతేకానీ ఆ జెండా ఎంత స్వేచ్చగా ఎగుగురుతోందో…మన జీవితాలు కూడా అంతే స్వేచ్చగా ఎగురుతున్నాయి. ఆ జెండా రెప రెపలు మన జీవితాన్ని ఓ గొప్ప సంగీతంతో నింపేస్తున్నాయని గుర్తించటం లేదు. ఇప్పటికైనా మన స్పేచ్చ విలువ మన గుర్తిద్దాం. భరతమాతను బ్రిటీష్ సామ్రాజ్యాధికారుల నుండి దాస్యవిముక్తి గావించడం కోసం ఎందరో వీరాధివీరులు, మహనీయులు తమ ప్రాణాలొడ్డి జీవితాలను అర్పించారు. అందులో చక్రవర్తులు, సాయుధ వీరులు, యువకులు.. ఎందరో దేశ స్వాతంత్ర్యం కోసం తమ ప్రాణాలనే త్యాగం చేశారు.! గాంధీ మహాత్ముడు, చంద్రశేఖర్ అజాద్, సుభాష్ చంద్రబోస్, మంగళపాండే, అల్లూరి సీతారామ రాజు, అష్ఫాఖుల్లా ఖాన్, వీర పాండ్య కట్టబొమ్మన్, కల్పనా దత్తా వంటి ఎందరిరో మహనీయుల త్యాగాలు ఒక్కసారి గుర్తు చేసుకుందాం. అలాగే ఆంగ్లేయుల పాలన నుంచి భారత దేశ విముక్తి కోసం జరిగిన పోరాటంలో తెలుగువారు భోగరాజు పట్టాభి సీతారామయ్య, పింగళి వెంకయ్య, దుర్గాబాయి దేశ్ముఖ్, కొండ వెంకటప్పయ్య, దుగ్గిరాల గోపాలకృష్ణయ్య….. మేము సైతం అంటూ పాల్గొన్నారు. వాళ్లనీ స్మరించుకుందాం. భారతదేశం వందల ఏళ్ళ భానిస‌త్వాన్ని నుంచి విడుద‌లైన ఈ రోజు అని మనస్పూర్తిగా గుర్తు చేసుకుందాం..గౌరవిద్దాం. ఈ సందర్బంగా అప్పటి పత్రికల్లో మన దేశ సంతంత్ర్యం నాటి విశేషాలను ప్రస్తావిస్తూ వార్తలు వచ్చాయి. వాటిని ఇక్కడ ఈ సందర్బంగా చూద్దాం… జై హింద్.